De belevenissen van Pai - 1 en 2
Pai woont in de hoofdstad, is vrijgezel en werkt in de filmindustrie. Dat betekent een hoop sex, drugs en rock-n-roll...
De belevenissen van Pai - deel 1

Ik was er niet van uit gegaan dat ze zou blijven slapen. Of, als ik helemaal eerlijk ben, ik had wel drie keer tegen mijzelf gezegd: "Reken nou maar nergens op, probeer er gewoon een leuke avond van te maken, zorg ervoor dat ze zich op haar gemak voelt".

Toen ik haar twee maanden daarvoor ontmoette was ze er net zo slecht aan toe als ik. "Probeer het nou maar eens," zei mijn neef toen hij het pilletje in mijn hand stopte en inderdaad voelde ik me een uur later euforisch, gelukkig en geÔnspireerd. Maar een tweede pil had het tegenovergestelde effect: naar adem happend, met de ergste hoofdpijn van mijn leven, zat ik op de stoep van de club me te verbazen over alle ellende in de wereld.

Ineens was het over. Het leek of er een schakelaar werd omgezet, binnen tien seconden voelde ik mij weer prima. Ik wilde weer opstaan, maar zag dat er een meisje naast me was komen zitten.

Het gebruikelijke vervolg van volgooien met drank, onpersoonlijke seks en nooit meer bellen, leek op haar niet van toepassing. Heel ontspannen, rustig, vertelde ze over zichzelf, over haar werk als grafisch ontwerpster, over een zojuist beŽindigde relatie, over een geplande reis naar Japan. Toen ik haar een week later durfde te bellen, stond ze net haar koffer in te pakken. Nee, een afspraak zat er voorlopig niet in, bovendien moest ik zelf voor werk een maand naar Portugal.

"Dit wordt niks", dacht ik, maar in Lissabon belde ze me toch een paar keer op. Drie dagen nadat ik terug was zaten we tegenover elkaar op een terras. Het gesprek verliep wat stroef, net als dat de week daarna, toen ik haar voor het eerst kuste. "Ik vind je heel leuk," zei ik. "Ik weet het niet," antwoordde ze.

Toch zagen we elkaar de weken daarna regelmatig. Ze kwam langs op een filmset waar ik aan het werk was, ontwierp een affiche voor hetzelfde filmpje en ik ging met haar mee nieuwe kleren uitzoeken voor een bruiloft. Maar of de vonk nu echt was overgeslagen? Ik twijfelde, en dat zij het niet wist hielp natuurlijk ook niet mee. Haar voor het blok zetten zou de relatie sowieso om zeep helpen, dat was geen optie. Maar ik was nog nooit op iemand verliefd geworden voordat ik met haar naar bed was gegaan. Dus dat werd wel eens tijd.

Ze begroette me door me op mijn mond te kussen, bewonderde mijn appartement en keek naar de film die ik twee jaar daarvoor in Spanje had gemaakt. "Niets forceren", nam ik me nogmaals voor, maar toen viel me op dat ze een tas bij zich had. Geen handtas, maar een stuk groter, het soort tas dat je meeneemt als je een nachtje gaat logeren. Ze had inmiddels ook haar schoenen uitgetrokken, begon een beetje tegen me aan te hangen en vroeg of ik niet nog een film had.

"Iets romantisch", vroeg ik bij de videotheek, maar na tien minuten Shakespeare in Love viel ze in mijn armen in slaap. Voorzichtig stond ik op, ruimde de rommel op en deed de afwas. Uit de huiskamer klonk inmiddels een zacht geronk, ik wist niet dat ze snurkte.

Na een uur besloot ik haar toch maar wakker te maken. "Blijf je hier?", vroeg ik, "ik zal me als een heer gedragen." Ze antwoordde met een soort neutraal gebrom en voorzichtig probeerde ik haar op te tillen. Dat mislukte, ze viel terug op de bank en moest opeens erg hard lachen. Een tweede poging had meer succes en ik legde haar op mijn bed. Ze zei nog steeds niets, maar stond weer op en liep naar de badkamer. Ik ging zelf in bed liggen en deed het licht uit.

Zonder zich uit te kleden kwam ze naast me liggen. "Zet je de wekker op acht uur?", vroeg ze. Ze draaide zich om en viel in slaap.

De volgende ochtend hoefde ze zich dus niet meer aan te kleden. Zonder te ontbijten en te douchen vertrok ze, om tien minuten over acht. "Tot gauw," zei ik, maar ik kreeg geen antwoord. Ze kuste me en liep de deur uit.

Pai, 12 oktober 2001



De belevenissen van Pai - deel 2

Ik had gerekend op alleen een bioscoopje, maar vroeg in de avond belde ze vanuit haar stamkroeg of ik zin had om ook wat te gaan eten. 'Kom dan hier naar toe,' stelde ze voor, 'want er zijn hier nog een paar mensen met plannen voor vanavond.'

'Dat begint alweer leuk', dacht ik, en stelde me in op een avond hangend aan een bar, omringd door hŠŠr vrienden. Dat viel mee, uiteindelijk fietsen we met z'n tweeŽn naar de andere kant van de stad voor Moulin Rouge. Een aanrader van m'n zusje, en inderdaad, de perfecte zwijmelfilm. Daarna, in een loungebar, stelde ik De Vraag.

Haar antwoord kwam hier op neer: Ze was helemaal niet toe aan een nieuw vriendje, maar voelde zich erg op haar gemak bij mij, want 'jou hoef ik niets uit te leggen'.

Dat klonk erg cryptisch, door de DJ verstond ik haar ook slecht. Ze begon aan een klaagzang dat ze sinds haar 17e eigenlijk altijd wel een vriend had gehad. 'Dat is gewoon het lot van iedere vrouw die er uit ziet als een fotomodel,' legde ik uit. 'Net als een goedkoop grachtenpand, dat staat ook nooit lang leeg.'

Daar moest ze wel om lachen. Uiteindelijk begonnen we elkaar toch te kussen, toen we weer buiten stonden leek ze zelfs een beetje geil. Maar ze wilde niet bij me slapen 'want nu regent het niet'.

Fietsend naar huis sms'te ik haar een stukje tekst van Elton John dat gebruikt wordt in Moulin Rouge: 'I hope you don't mind, that I put down in words...' 'Sentimentele ouwe lul', schreef ze terug, 'maar okee, ik ben ook blij dat ik jou heb leren kennen.'

Na dat bericht voelde ik me opeens erg gelukkig en verliefd, belde Thomas en belandde die avond uiteindelijk nog op het slotfeest van de opnamen van All Stars in de More. Een beeldschoon meisje schoof op de dansvloer een hand onder mijn t-shirt. 'Sorry, maar je bent te laat,' zei ik tegen haar.

Pienso todo, el dia en ti, schreef ik de volgende dag over uit een boekje Hoe & Wat Zeg ik in het Spaans, maar deze keer kreeg ik geen bericht terug. Later, op de vraag of ze zin had wat te gaan drinken, antwoordde ze met de tekst '...'.

Drie puntjes? 'Op je vorige sms-je, maar toen kon ik niet antwoorden, en tegen deze tijd wist ik niets meer te zeggen', legde ze later uit, ook weer via een tekstbericht.

'Ze weet het gewoon niet', zei mijn praat-vriendin die avond. 'Je moet haar nu even met rust laten, wacht tot zij belt om een afspraak te maken.'

De volgende ochtend trok ik de cd van Moulin Rouge uit de cadeauverpakking en belde het meisje uit de More.

Pai, 19 oktober 2001

Lees verder op de volgende pagina.



Er zijn nog geen reacties op dit werk